Έτσι όπως με κοίταζε καλώντας με σιμά της

μου θύμισε τα νιάτα μου· ίδια η μαμά της!

Κι εσύ μ’ εντυπωσίασες, θα σ᾿ ήθελα για ταίρι

έστω και αν «εντύθηκες» με το χρυσό εν μέρει!

Ντυμένη μέσ’ στα κόκκινα, με τον σταυρό στο στήθος,

ιδού εδώ μια φλογερή γυνή, είπα, με ήθος!

Είσαι μια σκέτη πρόκληση, αγαπητή μου Νάντια,

κι ας πουν όλοι οι φίλοι μου «Αντρέα, τι κατάντια!»

Πάρα πολύ μου άρεσε η πόζα που επήρες

κι ομολογώ, κυρία μου, ότι με συνεπήρες!

Δεν άντεξε και ήθελε πάλι να με ακούσει.

Εγώ απλά τη φλέρταρα επάνω στο τσιμπούσι!

Κοίταξε πώς επόζαρε η όμορφη ζαργάνα;

Γι’ αυτήν μπορεί να έπινα κρασί μια νταμιζάνα!