Τα στήθη αναστενάζουνε κι αυτή γι᾿ άλλα τυρβάζει

κι αντί να δείξει έλεος, θαρρώ πατάει γκάζι!

Έτσι σε θέλω, κούκλα μου, να ‘σαι προκλητική

και να φοράς τα σοβαρά κάθε Κυριακή!

Ο Πραξιτέλης κι Απελλής να σ᾿ απαθανατίσουν

θα έπρεπε, κι ας ζήλευα όταν θα σε αγγίσουν!

Έτσι όπως με κοίταζε καλώντας με σιμά της

μου θύμισε τα νιάτα μου· ίδια η μαμά της!

Κι εσύ μ’ εντυπωσίασες, θα σ᾿ ήθελα για ταίρι

έστω και αν «εντύθηκες» με το χρυσό εν μέρει!

Ντυμένη μέσ’ στα κόκκινα, με τον σταυρό στο στήθος,

ιδού εδώ μια φλογερή γυνή, είπα, με ήθος!

Είσαι μια σκέτη πρόκληση, αγαπητή μου Νάντια,

κι ας πουν όλοι οι φίλοι μου «Αντρέα, τι κατάντια!»