Αντρέα μου, Αντρέα μου, αυτή ᾿ναι η Αμέρικα.

Ο Πλάστης μου της τα ᾿δωσε όλα ανοιχτοχέρικα!

Ρούχα κι ομπρέλα ο άνεμος όλα της τα επήρε

κι εμένα που την πρόσεξα πολύ με συνεπήρε!

Έτσι όπως εκάθησες σέξι, μελισταγής,

ήσουνα, και το γνώριζες, βόμβα βραδυφλεγής!

Τέτοιοι θα ᾿ναι οι άγγελοι, δεν έχουνε φτερά

και ας με αφορίσουνε, με ρίξουν στην πυρά!

Είπαμε, το ολόσωμο έχει μιαν άλλη χάρη.

Να ᾿ρχόταν ως ευρίσκεται η κούκλα να με πάρει!

Ποιον να κοιτάξει η κυρά κι αμέσως να μην πέσει

κι όλα του τα υπάρχοντα να της τα διαθέσει;

Κοιτάξετε κορμοστασιά, χάρη κι ευλυγισία!

Και ποιος δεν θα γινότανε γι’ αυτήν εδώ θυσία;