Τέτοιες σκηνές άμα θωρώ με πιάνει ένα κλάμα

που δεν διδάχτηκα χορό κι έμεινα δίχως ντάμα!

Ποια πλάσματα θα άφηνε, πέστε μου, ασυγκίνητα;

Γι’ αυτήν λοιπόν θα έδινα και κινητά κι ακίνητα!

Πώς με κοιτάς ερωτικά ρε πονηρό νυμφίδιον·

Μην τον δικό μου θα ᾿θελες ν᾿ ακούσεις επικήδειον;

Δεν έντεξα και γύρισα κούκλα πάλι κοντά σου

για να θαυμάσω σήμερα πάλι την ομορφιά σου!

Μόλις σε είδα ανέκραξα  «να ένα top μοντέλο»

κι αμέσως υποκλίθηκα, σου ᾿βγαλα το καπέλο!

Χαρούμενες κι οι τέσσερεις ,θωρώ, οι φιλενάδες

κι αν συνεχίσω να κοιτώ θα μπω και σε μπελάδες!

Να τι θα πει, αγαπητοί, βλέμμα θανατηφόρο·

για τούτη παραδίδομαι και εις τον Εωσφόρο!