Από τα βάθη εύχεται του στήθους η κυρία

καλήν ημέρα σ᾿ όλους μας καθώς κι ευημερία!

Τα στήθη αναστενάζουνε κι αυτή γι᾿ άλλα τυρβάζει

κι αντί να δείξει έλεος, θαρρώ πατάει γκάζι!

Έτσι σε θέλω, κούκλα μου, να ‘σαι προκλητική

και να φοράς τα σοβαρά κάθε Κυριακή!

Ο Πραξιτέλης κι Απελλής να σ᾿ απαθανατίσουν

θα έπρεπε, κι ας ζήλευα όταν θα σε αγγίσουν!

Έτσι όπως με κοίταζε καλώντας με σιμά της

μου θύμισε τα νιάτα μου· ίδια η μαμά της!

Κι εσύ μ’ εντυπωσίασες, θα σ᾿ ήθελα για ταίρι

έστω και αν «εντύθηκες» με το χρυσό εν μέρει!

Ντυμένη μέσ’ στα κόκκινα, με τον σταυρό στο στήθος,

ιδού εδώ μια φλογερή γυνή, είπα, με ήθος!