Με είδε που την κοίταζα και μου ᾿βγαλε τη γλώσσα.

Αν θέλει ας μου έβγαζε κι άλλα πολλά, καμπόσα!

Θεέ μου, μα πώς άντεξες κι έπλασες τέτοιο πλάσμα

και δεν αμάρτησες κι Εσύ σ’ ενός λεπτού το κλάσμα; 

Καλήν ημέρα να ‘χετε, χαρά και ευτυχία.

Μιαν τέτοια, φίλοι, να ‘χαμε κι ας μην έχει πτυχία!

Τέτοια μωρά σαν τα θωρείς μέσ’ στα διαφανή

αναφωνείς «ηλί, ηλί, λαμά σαβαχθανί!»

Έτσι όπως το έλυσες, κούκλα μου, το μαγιό σου

μας φέρνεις αναστάτωση, δεν έχεις το θεό σου!

Αγαπητή κυρία μου, φόβος με έχει πιάσει

τούτο το ένα σου κουμπί, εν τέλει, μήπως σπάσει!

Αμέσως παραδίδομαι σου λέω άνευ όρων

και η ψυχή μου ας δοθεί μετά στον Εωσφόρον!